Inspiration and stories
KS News, events & blogs

Bouwen aan vernieuwing in je eigen organisatie is geen rechtlijnig pad: je hebt misschien wel een stip op de horizon voor ogen, maar de weg daarnaartoe laat zich alleen al doende ontdekken. Je probeert mensen mee te krijgen maar hoe je dat op zo’n manier dat je hun wil om mee te doen aanwakkert?

Uit diverse grootschalige onderzoeken blijkt dat veel leidinggevenden het omgaan met complexiteit als hun grootste uitdaging beschouwen. Tegelijkertijd gelooft slechts 23% van de medewerkers dat hun leidinggevenden beschikken over wat nodig is om effectief te navigeren in een complexe wereld. Ook in onze managementseminars horen we dat leidinggevenden complexiteit zien toenemen en zich afvragen hoe zij daarmee kunnen omgaan.

Begin dit jaar werden we benaderd door Expertise Centre for Educational Care on Saba (EC 2), met een mooie vraag: hoe kunnen we de positieve dialoog introduceren en daarmee het leren en de samenwerking binnen én tussen scholen op Saba verder versterken? Een mooie aanleiding voor een bijzonder traject. We, Litty van der Wal, SaskiaTjepkema, Rosa Helmantel en Kris Snick gingen aan de slag met docenten en schoolbestuurders. Het doel: een introductie van het gedachtegoed van Waarderend Onderzoek en Positieve Psychologie. En vooral: om te ontdekken hoe je dit gedachtegoed vertaalt naar de dagelijkse praktijk. Naar kleine, concrete stappen die direct toepasbaar zijn in de klas én in de samenwerking binnen teams.

Af en toe komt er een bijzonder project op je pad! Samen met duinbeheerder PWN en Nationaal Park Zuid-Kennemerland maakte Joeri Kabalt een postpakket vol inspiratie om in september elke dag even naar buiten te gaan en je te verwonderen over de natuur dichtbij huis. Een natuurchallenge waardoor je buiten beter leert kennen én je beter voelt in de buitenlucht.

In deze aflevering van Sensemaking NL verkennen Jostein van Vliet en Ingmar Kappers spel en sensemaking met Marijne Vos. Vragen die de revue passeren: Hoe speel je zelf? Wat is het verschil tussen spel en spelen? Wat maakt dat spelen zo goed werkt in situaties waarin niemand het antwoord op een vraagstuk heeft?

“Na de voorgenomen reorganisatie, die lang boven de markt hing maar uiteindelijk niet doorging, hebben we nu een team dat zit met gevoelens van verdriet, rouw, boosheid en wantrouwen.” Dat was de startzin van een gesprek met twee leidinggevenden begin dit jaar.

Vorige week waren onze collega’s Niels en Rosa te gast in de podcast van het Young Consultancy Network. In de podcast vertellen ze over hoe ze Appreciative Inquiry in hun denken en werken gebruiken, om verandering bij mensen en groepen teweeg te brengen. Door te werken met wat er is, de juiste vragen te stellen en écht nieuwsgierig te zijn. Ze onderzoeken in de podcast hoe je anders naar weerstand kan kijken en delen hoe Appreciative Inquiry er in de praktijk uit kan zien.

Many companies and organisations want people to truly take responsibility for their own learning. They want learning to be driven by personal motivation and intrinsic initiative. At the same time, organisations often decide very precisely who learns what, when they learn it, how they learn it, and how success will be measured. This contradiction has been on my mind recently, and I would like to invite you to join me on a short thought journey. Let me begin with a question: Who is responsible for learning in your organisation?

Toen CM (Christelijke Mutualiteit) haar 11 regionale verbonden samenbracht in één Vlaamse organisatie, veranderde er meer dan alleen de structuur. Elf organisaties, elk met een eigen directieteam, geschiedenis, manier van werken en bedrijfscultuur, moesten voortaan als één geheel functioneren. De uitdaging was duidelijk: hoe creëer je een gedeelde cultuur waarin duizenden medewerkers vanuit dezelfde waarden samenwerken? Samen met K&S-adviseur Annelies Wybo ontwikkelde CM een meerjarig cultuurtraject om stap voor stap te bouwen aan een gedeeld kompas dat de bedrijfsstrategie ondersteunt.

Om beleid te maken dat aansluit bij de praktijk, is onderzoek nodig naar die praktijk. Een belangrijke vraag daarbij is hoe je dat inclusief doet. Oftewel: hoe doe je recht aan verschillen tussen (groepen) mensen, zonder deze uit te vergroten of onbedoeld bij te dragen aan stigmatisering? Wanneer vraag je wel bepaalde persoonskenmerken uit en wanneer juist niet? Welke labels en termen gebruik je om groepen te omschrijven en te onderscheiden? Hoe bereik je alle groepen die je wilt bereiken? Dit zijn dilemma’s die bij inclusief beleidsonderzoek regelmatig terugkomen.